تأثیر دعا و نیاش بر روح و روان انسان

دعا و مناجات، نوعى توسل عاشقانه به معشوق و پيوستن موجودى كوچك و ناتوان به وجودى بى نهايت بزرگ و توانا است.آدمى به هنگام دعا- كه همچون گدايى بينوا، دست نياز به درگاه كريم بى نياز دراز مى كند- به حقيقت وجودى خويش نزديك مى شود انسان وى كه خود را تهى دست و بينوا، رانده و از همه جا مانده، حقير و فقير، خوار و زبون و بيچاره و بى پناه ديد، اكنون حقيقت هستى او- كه پرتوى از هستى مطلق خداوند است- هويدا مى گردد و با احساس بستگى و پيوند با حق و نيازمندى به او، حال و شورى وصف ناشدنى به انسان مى بخشد. بنده در حال دعا و مناجات، چنان غرق لذت مى شود كه پستى و زبونى خويش را فراموش مى كند و از ياد دوست لبريز و سرشار مى گردد و مجموعه اى از اميد و بشارت و نور و نيرو مى شود. جملات شورانگيز دعا، چون آبشارسپيده در افق روح، فرو مى ريزد و روح انسان را روشن و مشتعل مى سازد، همان طور كه سيل زرّين آفتاب، تيره گى ها را از ميان برمى دارد و جهان را در نور فرو مى برد.